تمرین نوشتن

بلاخره رفتم و رایم را انداختم داخل صندوق. شاهدش هم انگشت اشاره‌ام است با آن لکه‌ی پر رنگ آبی. که گواهی می‌دهد حضورم در انتخابات خیلی پر رنگ بوده!

برای من این انتخابات واقعا حس و حال دیگری داشت. برای خیلی‌های دیگر هم به گمانم. مهم‌ترین دلیل من البته شک و دودلی در انتخاب کاندیدای اصلح بود. شکی که تا دیروز هم کاملا رهایم نکرد.

مطابق آن‌چه حدس می‌زدم فرجه‌ی چند روزه‌ی پیش از امتحان‌ها و حضور در خانه خیلی روی انتخابم تاثیر گذاشت. نمی‌خواهم بگویم جو زده شدم و حتی به شدت تکذیبش می‌کنم. اما دلایل و براهین پدرم و حافظه‌ی تاریخی خوبی که از انقلاب و زمان امام (ره) دارد، پاسخی بود بر بسیاری از شک و تردیدهایم . بحث دیشب با یکی دو نفر از بستگان هم که تیر خلاصی شد برای انتخاب نهایی.

دلیل دیگر این بود که در این دوره من به رای دادن به هر چهار کاندیدا فکر کردم؛ هر چهار کاندیدا با تمام تفاوت‌هایی که دارند. و خوب در این شرایط به معنای واقعی کلمه، رای دیگران، هرچه که باشد، برایم قابل احترام است.

دلیل سوم هم بیدار شدن یک حس وظیفه در وجودم بود. حسی که تا پیش از این شاید بود اما نه به این شدت. احساس می‌کردم رای من در این‌جا نه فقط روی آینده‌ی خودم و کشورم موثر است بلکه در آخرت هم باید پاسخگوی آن باشم.

حالا من انتخابم را کرده‌ام. و عوامل زیادی در این انتخاب دخیل بوده. از برنامه‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی گرفته تا میزان پای‌بندی به اسلام تا سیاست خارجی، نوع رابطه با کشورها و تسلیم نشدن در برابر زورگویان تا عدالت محوری و نحوه‌ی عملکرد نهادهای دولتی و ... . به اضافه‌ی یک مساله که از اواخر سال گذشته برایم تبدیل به دغدغه شده؛ این‌که موضعم را در برابر ولایت فقیه مشخص کنم.

حالا من به انتخابم مطمئنم اما دعا می‌کنم نتیجه‌ی انتخابات هر چه که قرار است بشود، به نفع دین و دنیای همگی‌مان باشد. انشاءالله.

(نوشته شد برای ثبت در تاریخ!)

برای آگاهی از جو خانه‌مان هم می‌توانید به ادامه‌ی مطلب بروید.