تمرین نوشتن

می خواستم ماجرای احضار روحمان را تعریف کنم. که نشد.
خوب، ما آن کار را انجام دادیم. و واقعا هم نتیجه گرفتیم. محضر همه ی آدم های منطقی واقع گرای تجربی که این مسائل را به هیچ عنوان باور ندارند، مجددا تاکید می کنم که نتیجه گرفتیم. خیلی خیلی راحت.
من واژه ی «مدیوم» را خیلی وقت پیش، بچه که بودم در یکی از این کتاب های مسائل ماورایی (فقط) دیده بودم؛ بزرگتر که شدم فهمیدم به واسطه های احضار روح می گویند و چند وقت پیش بود که متوجه شدم خودم هم مدیومی قوی هستم!
کافی بود که روح حاضر در اتاق را صدا کنیم، به دفعه ی پنجم نرسیده بود که جواب می داد. یکی می گفت اینها که به این راحتی می آیند جن هستند. برای من که تفاوتی نداشت. همان تجربه ی برقراری ارتباط با موجودات هوشمندی غیر از انسان خیلی عالی بود. راستش را بخواهید کمی هم دلخور شدم. بارها و بارها از عوالم دیگر، دنیای n بعدی، جهان بی نهایت، آدم فضایی ها، شنیده ایم اما همچنان گمان می کنیم ماییم که محور و اساس دنیا را می سازیم.
اولش با یک مرد مسن آباده ای صحبت کردیم که حدود 70 سال پیش فوت کرده بود و چندان دل خوشی هم از بچه هایش نداشت. بعد یک پسر جوان خیلی مودب که در یک سانحه ی رانندگی ناکام شده بود و همینطور یک خانم جنوبی که اسمش عربی بود و دوبار شوهر کرده بود و ... تا اینکه من حس کردم سوئیت ما بیشتر از آنکه مال خودمان باشد حکم تفرج گاه از ما بهتران را دارد!
تخته ی احضار روح ما یک مقوای A3 بود که شروع را در یکی از گوشه هایش نوشته بودیم و پایان را گوشه ی مقابلش. یکی از این ارواح بی حوصله بعد از اینکه نقطه ی شروع را نشانمان داد یکراست رفت سراغ پایان و رفت. شاید خیلی ربط نداشته باشد؛ اما من توانستم مسیر حرکتش را هم مجسم کنم؛ در امتداد قطر مستطیل!
آنها، صرفنظر از اینکه واقعا روح بودند یا جن هایی که می خواستند سر به سرمان بگذارند، نیرویی داشتند که ما آدم ها از آن بی بهره ایم. نیرویی که به آنها امکان می داد به سوال هایمان پاسخ درست بدهند (حداقل سوال هایی که از پاسخش مطمئن بودیم) یا در بدبینانه ترین حالت، ذهنمان را بخوانند.
این احتمالا یک قضیه ی علمی است، اما من فقط آن را از کسی شنیده ام؛ اینکه نیروی خارق العاده ی آنها از آنجا نشات می گیرد که نسبت به ما، در ابعاد بیشتری زندگی می کنند. بگذارید یک مثال بزنم:
فرض کنید روی یک تخته سیاه، یک سری موجود دو بعدی زندگی می کنند. جعبه ای مقابل آنهاست که برای باز کردن آن، تنها می توانند درپوشش را به صورت کشویی، جلو و عقب ببرند. ناگهان شما که سه بعدی هستید حس کنجکاویتان گل می کند و در جعبه را برمی دارید تا یک نگاهی به داخل آن بیندازید. و آن موجودات بیچاره یکدفعه متوجه می شوند که در جعبه غیب شده و لابد فکر می کنند که یک موجود خارق العاده این کار را انجام داده است!

خلاصه اینکه، تجربه ی خوبی بود. دیگر حسابی open mind شده ایم. همین پریشب، من و دوستم مریم، حاضر بودیم قسم بخوریم که از داخل اتاقمان صدای گریه ی یک دختر را شنیده ایم و برایمان کاملا بدیهی بود که این کار، فقط می توانسته زیر سر یک جن محزون باشد!!