تمرین نوشتن

همیشه گفته اند ما ایرانی ها مرده پرستیم. تا یک شخصی فوت می کند برایمان بزرگ می شود و عزیز. فقط سالروز مرگ هاست که بلدیم قشنگ حرف بزنیم.
اما من نمی توانم، جدا نمی توانم 11 اردیبهشت باشد و از مردی یاد نکنم که وقتی خبر فوتش را شنیدم، یکدفعه احساس کردم که یکی از عزیزترین افراد خانواده ام را از دست داده ام. مردی که در بخش بزرگی از خاطرات گذشته ام، حضور پر رنگ دارد؛ با آن قلم معروفش که چه افتخاری می کردم وقتی یکیشان را برنده شده بودم.

 گل آقای ملت ایران 

روحش شاد  ! 

* عنوان پست را از اینجا برداشته ام.